Ταυτοπροσωπία-Ετεροπροσωπία
ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ
Γενικά Χαρακτηριστικά
Το απαρέμφατο, έναρθρο ή άναρθρο, κατέχει σημαντική θέση στον αρχαίο ελληνικό λόγο.
Είδη απαρεμφάτου
Τελικό απαρέμφατο λέγεται το απαρέμφατο που ισοδυναμεί με πρόταση επιθυμίας, μεταφράζεται με το «να» και δέχεται άρνηση «μη».
π.χ. Συμβουλεύω ὑμῖνμὴ παραδιδόναι τὰὅπλα. (= Σας συμβουλεύω να μην παραδίνετε τα όπλα.)
Ειδικό απαρέμφατο λέγεται το απαρέμφατο που ισοδυναμεί με ειδική πρόταση, μεταφράζεται με το «ότι» και δέχεται άρνηση οὐ.
π.χ. Οἱ πρέσβεις ἥγγειλαν βασιλέα ἀργύριονοὐ παρέξεσθαι. (= Οι πρέσβεις ανάγγειλαν ότι ο βασιλιάς δε θα δώσει χρήματα.
Έναρθρο απαρέμφατο λέγεται το απαρέμφατο που έχει άρθρο ουδετέρου γένους σε κάθε πτώση του ενικού αριθμού εκτός από την κλητική, π.χ. Τὸλακωνίζεινἐστὶφιλοσοφεῖν → ονομαστική
Άσκηση
1. Να αναγνωρίσετε τα απαρέμφατα (ειδικό – τελικό) και να εντοπίσετε σε ποιες από τις παρακάτω φράσεις υπάρχει ταυτοπροσωπία και σε ποιες ετεροπροσωπία:
α. Καλλικρατίδας ἔφη διαλλάξειν Ἀθηναίους καὶ Λακεδαιμονίους.
β. Οἱ ἀδύνατοι (=ανάπηροι) οὐ δύνανται ἱππεύειν.
γ. Σωκράτης βούλεται ἀπελθεῖν.
δ. Οὗτοςἔλεγε ταῦτα ψευδῆ εἶναι.
ε. Βοιωτοὶ ἀπειλοῦσιν εἰσβαλεῖν εἰς τὴν Ἀττικήν.
στ. Λύσανδρος ἐκέλευσεν αὐτοὺς εἰς Λακεδαίμονα ἰέναι.
ζ. Κῦρος ὑπέσχετο δώσειν πέντε μνᾶς.
η. Σωκράτης πάντα ἡγεῖτο θεοὺςεἰδέναι.
θ. ΟἱΑἰγινῆται λέγουσιν οὖκ εἶναι αὐτόνομοι.
ι. Ἀναξαγόρας ἔφη τὸν ἥλιον λίθον εἶναι.
ια. Ὤμοσαν (= ορκίστηκαν) μὴ προδώσειν ἀλλήλους.
ιβ. Πρωταγόρας ἔλεγεν ἄνθρωπον πάντων χρημάτων (=πραγμάτων) μέτρονεἶναι.
ιγ. Σωκράτης ἔλεγεν οὐκ εἶναι διδάσκαλος.
ιδ. Βίας ἔφη κρατίστην (= η καλύτερη) εἶναι δημοκρατίαν, ἐν ᾗ (=αυτή στην οποία) πάντες ὡς τύραννον φοβοῦνται τὸν νόμον.
2. Να βρείτε τα έναρθρα απαρέμφατα στα παρακάτω παραδείγματα και να τα χαρακτηρίσετε ως προς τον συντακτικό τους ρόλο:
Οὐκ ἄρα τὸ χαίρειν ἐστὶν εὖ πράττειν.
Ὥρμησαν εἰς τὸ διώκειν.
Εἰς τοῦτο ἐλήλυθε τοῦ νομίζειν.
Βασιλέως ἀγαθοῦ τοῦτο ἔργον ἐνόμιζε, τὸ τοὺς ἀρχομένους ὡς πλεῖστα ἀγαθὰ ποιεῖν.
Ἀπέγνω τ οῦμάχεσθαι.
Τὸ σπεύδειν δέ σοι παραινῶ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου